Tea time

   - Sherlock, znowu nie ma mleka. - John z irytacją zamknął lodówkę i odwrócił się do zamyślonego współlokatora. Kolekcję ludzkich języków, które przed chwilą ukazały się jego oczom, pozostawił bez komentarza. To tylko jeden z kolejnych eksperymentów jego współlokatora. 

   Sherlock z zamyśleniem przesunął palcami po smyczku od skrzypiec, który trzymał w dłoni. 

   - Sherlock, mówię do ciebie! - John wrzasnął mu nad uchem nie doczekawszy się jakiejkolwiek reakcji.
   Detektyw spojrzał na niego zaskoczony. 

   - Myślałem, że wychodzisz. Nie byłeś przypadkiem umówiony z Mary? 

  - Wyszedłem cztery godziny temu. Właśnie wróciłem i nawet nie mogę sobie kawy zrobić, bo nie kupiłeś mleka. – w głosie wojskowego słychać było irytację.

   - Mleko jest w lodówce – powiedział Sherlock, który powoli odpływał myślami.

    John przewrócił oczami. 

   - Skwaśniałe! Czy ty mnie w ogóle słuchasz? 

   Brak reakcji. 

   - Okej. Super. Może pani Hudson będzie miała mleko. 

                                                                                     *** 

    - Eee, pani Hudson? - John poniewczasie uświadomił sobie, że godzina dziesiąta wieczorem to raczej dosyć późna pora do odwiedzin. 

   - John? Myślałam, że nie wrócisz do rana. - dobrodusznie uśmiechnięta kobieca twarz wychynęła z kuchni. - Potrzebujesz czegoś, mój drogi? 

    - Tak, ma pani może trochę mleka do kawy? Sherlock znowu... 

    - ... nie kupił mleka. - dokończyła za niego kobieta.  - Wejdź, akurat woda dochodzi. 

    John wszedł do przytulnej kuchni, po której roznosił się wspaniały aromat ciasteczek. 

  - Jak tam remont? Pewnie nie możecie z Mary się doczekać, aż z powrotem będziecie mogli razem mieszkać, prawda? 

   - Remont idzie zgodnie z planem. Mary jest trochę zmęczona, bo Jessica u której mieszka, za bardzo lubi imprezy... Jest jakaś szansa na te ciasteczka? - spytał nieśmiało, nie mogąc oderwać wzroku od dłoni pani Hudson, które sprawnie zdejmowały wypieki z blachy.

   - Nie jestem twoją gospodynią. - odparła pani Hudson stawiając przed nim cały talerz oraz kubek kawy. 

   - Mogę spytać co to za okazja, że upiekła pani ciasteczka? Zawsze je pani przecież kupowała... – powiedział wkładając do ust pierwsze ciastko.

  - Pani Turner z naprzeciwka robi spotkanie dla właścicielek domów i wypada coś przynieść. A że panna Miriam z sąsiedniej ulicy ma poważne problemy ze zdrowiem, to doszłam do wniosku, że domowe ciasteczka nie powinny jej zaszkodzić, prawda? 

   Watson w połowie wyjaśnień przestał jej słuchać, gdyż z góry dobiegły go dziwne, głuche łupnięcia. 

   - Co on tam robi? - mruknął pod nosem. 

  - Pewnie znowu szuka jakiejś książki i po prostu odrzuca te, które mu nie są potrzebne. - stwierdziła radośnie, jakby zachowanie Sherlocka było najzwyczajniej w świecie normalne.

   - A nie lepiej by było, jakby je odkładał na miejsce? Potem znowu będzie łaził po meblach marudząc, że po podłodze nie da się przejść. 

   - John, przecież to Sherlock. 

    Z piętra rozległ się głośny łomot. John zerwał się. 

   - Lepiej tam pójdę, zanim pan detektyw zwali nam sufit na głowę w ramach eksperymentu. 

                                                                               *** 

   Po wejściu do pokoju John mało nie oberwał czaszką po głowie. Sherlock stał pośrodku porozrzucanych kartek i książek, nerwowo rozglądając się i przebierając palcami. 

    - John, gdzie to jest? Potrzebuję teraz! 

   - Ale co? I co u diabła ciężkiego zrobiłeś z fotelem?! - rzucił spoglądając na mebel, który teraz połamany leżał w progu kuchni. 

    - Przeszkadzał mi w dostępie do półki. - rzucił niecierpliwie Sherlock. - Powiesz mi, gdzie my mamy Biblię czy nie? 

    - Biblię? - John oniemiał. 

   - Biblię! - Sherlock zirytował się. - Pismo Święte chrześcijan. Potrzebuję, a nie mogę znaleźć. 

    John spojrzał na niego niedowierzająco i wyjaśnił: 

    - Nie mamy od kiedy rzuciłeś nią w biednego proboszcza, który spytał cię czy wierzysz w Boga. 

    - Spytał mnie? - zdziwił się Sherlock. 

    - Aha. A ty wyliczyłeś mu w punktach wszystkie nielogiczne biblijne rzeczy, które według nauki nigdy nie miałyby prawa się zdarzyć...

    - No bo wszystko tam jest nielogiczne! - Sherlock wtrącił się, ale przyjaciel nadal kontynuował:  

   - ... a kiedy biedny ksiądz usiłował bronić swojej wiary, wściekłeś się i cisnąłeś w niego Biblią. Swoją drogą, to ciekawe... Biblię znasz na tyle, żeby wyłapywać nieścisłości i poprawiać ich, a nie wiesz, że Ziemia krąży wokół Słońca... 

    Sherlock jęknął. 

  - Nie zaczynaj znowu. Potrzebuję Biblii. Teraz! Zaraz! Natychmiast! - zaczął gorączkowo wymachiwać kartką. 

   - Co tam masz? - zainteresował się John, biorąc papier z ręki przyjaciela. 

"Szczęśliwi czasu nie liczą. 

 Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą. 

Wuj Ben odszedł w swej wielkości." 

     - Sherlock... Przecież to nie Biblia! - popatrzył na Sherlocka, który zbaraniały zamarł w dziwnej pozycji. - Pierwsze dwa zdania to przysłowia, a to drugie brzmi jak z jakiegoś nekrologu. Skąd to masz? 

   - Znalazłem w środku gazety. Nie ma żadnych odcisków palców, plam, nie można wyczuć żadnego zapachu, poza zapachem drukarki laserowej. Standardowy papier, czcionka Arial, program Word. 

    - Skąd ty to... Aaaa, w sumie nieważne. - machnął ręką. - Wiesz, kto ci to przysłał? 

    - Powiedziałbym, że Moriarty, ale... 

    - Ale? 

    - To jest zbyt mało subtelne jak na niego. 

  - Mało? - żachnął się John. - Ostatni raz, kiedy chciał zwrócić twoją uwagę, to wysadził budynek naprzeciwko, porwał kilka osób i zabił piętnastu ludzi wraz z zakładniczką. A, i włamał się do piwnicy pani Hudson!  Jeżeli tamto określasz "subtelnością", to ja się cieszę z takiego "mało subtelnego" zwracania uwagi. A poza tym, kiedy ty ostatni raz spałeś? 

   Sherlock popatrzył na niego. 

   - Nie mam czasu na sen. Moriarty coś kombinuje, a ja się dowiem co. 

   - Ta, jasne. Ale wcześniej to na rzęsach się opierać będziesz. 

    Przerwało im pukanie. 

  - Puk, puk chłopcy! Jak znam Sherlocka, to do późna będziecie siedzieć. Przyniosłam wam herbaty. - powiedziała pani Hudson stawiając tacę na stoliczku. - Och Sherlocku, znowu taki bałagan zrobiłeś...

   Westchnęła. 

   - Bawcie się dobrze, ja idę spać, bo mi się oczy już zamykają. 

   - Dobranoc pani Hudson! - zawołał John. 

   Sherlock jednym haustem opróżnił swoją filiżankę, nalał sobie kolejną porcję i zaczął nerwowo krążyć po pokoju.

   - Sherlock, uspokój się. Mycroft ma oko na Moriarty'ego i natychmiast da ci znać, jeśli ten palcem w bucie kiwnie. Ta herbata dziwnie smakuje... - skonstatował odstawiając filiżankę. 

   Sherlock potarł palcami oczy. 

     - John... Czy ze zmęczenia może podłoga wirować? 

    - Może ale.. Ale nie nam obu na raz! Ja... Ja chyba... - John osunął się na oparcie fotela. 

   - John! - Sherlock zrobił krok w stronę nieprzytomnego przyjaciela i potknął się o własną stopę. - John ja... - nie dokończył i runął na ziemię.